Veertig jaar later krijgt de hoogbejaarde Granny bezoek van Quanah, de aanvoerder van de door haar zo gehate Comanches. Hij is op weg om zich over te geven en zijn verslagen volk voor altijd in het reservaat te leiden. Hiermee wordt, na bijna 400 jaar, de onderwerping van de oorspronkelijke bewoners van Amerika een feit.
Voordat Quanah zover is heeft hij een verzoek: hij vraagt Granny te vertellen over haar leven, met name over een van haar geroofde kleinkinderen: Cynthia Ann, haar lieveling, die zij na verloop van tijd inderdaad terugvond, maar die volledig indiaans was geworden. Ondanks haar weerzin stemt de oude vrouw toe. Zij wil de jongeman ontmoeten. Haar Cynthia Ann was namelijk Quanahs moeder.

Terwijl Granny voor haar indiaanse achterkleinzoon haar ongelooflijke verhaal nog eenmaal oprakelt op haar eigen bittere, sarcastische manier, wordt duidelijk hoezeer haar lot met dat van hem is verweven. Hun beider levens zijn getekend door de oorlog tussen hun volkeren en bepaald door hun persoonlijke strijd tegen elkaar. Allebei hebben zij hierdoor alles en iedereen die hun lief was verloren. Niets rest hun in het leven dan elkaar.

Zullen zij genoeg begrip kunnen opbrengen voor elkaars geschiedenis? Kunnen ze elkaar bijstaan in deze laatste ogenblikken van leven en zelfstandigheid? Zullen ze zichzelf de liefde toestaan die er van nature tussen hen bestaat? En misschien wel het belangrijkste: komen ze er bijtijds achter dat vergeven niet iets is wat je voor de ander doet, maar omwille van jezelf?